Fenerbahçe'nin Sivasspor'un 4-3 mağlup ederek Trabzon'un önünde ikili averajla şampiyonluğa ulaşmasını değerlendiren spor yazarları köşelerinde çarpıcı analizlerde bulundu...
İşte yazarların birbirinden çarpıcı değerlendirmeleri...
Sezonun ikinci yarısında 17 maçta 16 galibiyet alan Fenerbahçe'yi tebrik ediyoruz. Bu şampiyonluk, 18. Şampiyonluk olması nedeniyle de önemli. Çünkü Fenerbahçe Türkiye'de en çok şampiyonluk yaşayan takım oldu.
Türk futbolunda son yıllarda ne kadar büyük bir heyecan yaşandığı ortada. Son 4 yılda 4 farklı şampiyon çıktı. Sırasıyla Galatasaray, Beşiktaş, Bursa ve Fenerbahçe bu sevinci yaşadı. Trabzonspor da 82 puan toplayarak gerçekten büyük bir başarı elde etti.
Geçen sene yaşanan dramatik kayıptan sonra Fenerbahçeliler'in bu kadar sevinmesini normal olarak görüyorum. Dün başlayan kutlamalar bugün de devam edecek.
Stada 3 saat önce gittim. Gözümün önünde Trabzon'daki 3-2'lik maç canlandı...
O gün genç kaleci Mert penaltıyı kurtarmasa ikili averaj ne olurdu.
Puan cetveline baktım... Genel averajda da Fenerbahçe önde.
Birden Gaziantep maçındaki hakem faciası gözümde canlandı. 3 penaltısı verilmemişti. Santos'un uzatmada attığı son dakika golü ile 3 puan alınmıştı...
Buca maçındaki Güiza'nın golünü de düşündüm...
Ligin ilk yarısında teknik direktör Aykut Kocaman ile Alex'e yapılanları hatırladım.
Sonra, 2. yarıdaki çıkışı... Deplasmanda, içerde kıran kırana mücadelelerle elde edilen 16 maçta 15 gibi tarihe geçecek başarılar bir bir gözümün önünden geçti...
Bunların hepsinde, emek, alın teri, inanç var.
Doğrusu hiç de “normal” değillerdi...
Öyle olsa, yani normal olsalar, sakatlanan Gökhan Gönül, Aykut Hoca’nın değiştirme kararına rağmen sahada kalmakta direnir ve o inanılmaz final havasını 15 dakika daha “Aksak Timur” kıvamında oynamayı göze alabilir miydi?
Hiç sanmıyorum...
Evet, hiç de normal değillerdi...
Öyle olsa, Alex mesela...
Yerde yatan ve tedavi için hakemin oyunu durdurmasını bekleyen Sivassporlu Uğur’u göre göre topla buluşup ille de gol için kendini zorlar ve şutunu atar mıydı ?
Öyle olsa... Yani Alex “normal” olsa, yapacağı tek şey, topu taça atmak ve rakibinin tedavisine centilmence bir fırsat yaratmaktı.
Hayır, hiç de normal değillerdi...
Gözlerini, nefeslerini, kalp atışlarını, duygularını ve akıllarını kilitlemişler, tek ihtimalli (ya da ihtimalsiz ) sonuca sabitlenmişlerdi.
Alex’in Andre Santos’a verdiği topuk pası... Brezilyalının sol plasesi ve gol...
İşte “anormal” adamların, beklenen “normal” açılış gösterisi...
Sonra iki Sivas savunmacısı Sedat ve Navratil’in sakat sakat oynayan Gökhan Gönül’ün sorumluluk alanında topu kazanıp durumu 1-1’e getirmeleri...
Alın size bir “anormal” daha...
Evet... Hiç de normal değillerdi...
Fenerbahçe dün akşam, bu kez sonu mutlu biten bir kâbus yaşadı... Baştan alırsak, ilk yarı, sezonun ilk yarısında oynadığı oyunun bir modelini sergiledi.
Aykut Kocaman, Young Boys maçından sonra bir sohbetimizde takımın ön tarafının neredeyse şeffaf olduğunu, rakibin topu aldığı anda rahatlıkla ceza sahasına kadar gidebildiğini söylemişti. Dün de ilk yarıda bunu yaşadılar. Pozisyon buldular ama fazlasıyla da rakibin tehditlerini hissettiler.
Yine kaybedilen finallerden biri olacaktı korkusu birçoğunu kaplamıştı, buna sahadakiler de dahil. Aykut Kocaman‘ın, Emre’nin yüz ifadelerinde, ligin ikinci yarısı boyunca gördüğümüz o kendinden emin ifade yoktu. Yani Fenerbahçe maçın ilk yarısında, ligin ilk yarısındaki gibi oynadı.
Bu sezon şampiyon olacak düzeyde futbol oynayan iki takım vardı.. Biri Fenerbahçe, diğeri ise Trabzonspor.. Bu nedenle ben her iki takımı da kutluyorum..
Çünkü Bordo-Mavili ekip ilk yarıda gerçekten güzel futbol oynadı.. Nitekim bunun sonucunda 9 puanlık bir de fark yaptı.. Ama ligin ikinci yarısı ile birlikte sahada daha diri duran ve mücadele eden taraf Fenerbahçe oldu.. Böylesine bir galibiyet serisini yakalamak herhalde kolay olmasa gerek.. Herkes Beşiktaş’tan ikinci yarıda 17’de 17 beklerken neredeyse bunu Fenerbahçe gerçekleştirecekti..
Sarı-Lacivertli takım Sivas’a şampiyonluk maçını oynamaya gelirken Güiza, Bilica, Özer niye İstanbul’da kaldı bunu anlamış değilim. Trabzonspor’da transfer olan Yattara dahil tam kadro takım Karabük’e giderken, Fener’in aldığı bu kararı yadırgadım doğrusu.
FENERBAHÇE zorlanmadan Sivasspor’u geçti. Bir, iki yerde zorlandı. Ama skor farkını ikiye çıkarınca rakiple dalga geçerek, hedefsiz ve gereksiz pas yapmaya başladılar.
Günah almak istemem ama; Kor düştü can'ıma!...
Sıvas kalecisi Kor-can iki gol yedi ki seyreden söyleyecek laf bulamaz, ancak dudak büker!
İlkinde topa hamle yapan bir kalecinin topa doğru hiç kol açmadığını gördünüz mü? Üstelik Santos şut çekmiyor ayak içi ile vuruyor!... Bu topu çıkartmak kaleci için fotoğraf çektirilecek bir pozisyon!
İkinci gol daha da beter!
Uzaktan vurulan Selçuk şutunda Kor-can yine fikirleri ikiye bölüyor. Yerden kucağına gelen topu açık avuçla sektirip dünya sonu bir gol yiyor.
1-1 berabere giden maçta Fener 2-1 öne geçiyor. Bunlar kaleci hataları.
Hakem Fırat Aydınus'a ve yardımcısına ait olan hatalar da var.
Erman'ın pozisyonu ofsayt değil! Aydınus yardımcısının bayrağıyla Sıvas'ın bir golüne resmen kan doğruyor! Başka pozisyonlar da var aynısı...
Bitmedi;
Fenerbahçeli ayaklar Sivas’ta korku filminde yer alan oyuncular gibi girip çıkmaktaydılar şampiyonluk yarışmasının hayati pozisyonlarının çekim sahnelerinde...
Halbuki Andre Santos’un vuruşuyla gelen erken gol hem tribünlerde hem de ekran başındaki milyonlarca Fenerbahçeli’nin nefes darlığına çare oluyordu anında...
Ama gol sonrası sakatlanan Gökhan Gönül’ün “çıktım-girdim” kararsızlığı bir anda takımı fena bir dünyanın sarıp sarmalamasına sebep oluyor, sarı-lacivertli ekip tam 15 haftadır peşpeşe kazandığı üçer puan zenginliğinin ve saat gibi muntazam çalışan takım birlikteliğinin dışına düşüyordu bir anda...
Fenerbahçe oyuna öyle bir iştahlı başladı ki gol bulacağının sinyallerini verdi.
Niang maçın hemen başında net bir fırsatı değerlendiremedi. Sonrasında Andre Santos'un golü geldi. Bu golde maç sonunda çok eleştirilecek kaleci Korhan'ın büyük hatası vardı.
Kapadığı köşeden golü ağlarında gördü. Yediği ikinci gol bana göre tamamen şanssızlık ama ilk golde bir kaleci hatası var. Fenerbahçe golü bulduktan sonra rahatladı.
Ancak beklemediği bir anda savunma hatasından golü kalesinde gördü. 26'ncı dakikada ise ofsayt olmayan pozisyonda Sivas'ın net atağı kesildi.
Eğer hakem burada atağı kesmese durum 2-1 Sivas lehine olacaktı. Sonrasında Fenerbahçe Stoch, Niang ve Alex ile çok önemli fırsatlardan yararlanamadı.
Ardından Selçuk'un 41'inci dakikadaki şans golü geldi. Bu golde kimse kaleci Korhan'a kızmasın. Tamamen şanssızlığından bu golü yedi.
Fenerbahçe bence çok zorlanmadan son maçını oynayıp şampiyon oldu. Tüm camiada ve milyonlarca Fenerbahçelide son yıllarda iki defa kaçan şampiyonluğun yarattığı gerilim vardı. Ve bu da özellikle ilk yarıda maça çok yansıdı.
Karşılaşmanın neredeyse hemen başında bulunan gol sonrası Fenerbahçe oyundan düştü. Çok fazla pozisyon bulmalarına rağmen Niang, Alex ve Stoch ile bunları değerlendirememeleri farkın açılmasını engelledi ve bu dakikalarda Sivas'ın beraberlik golü geldi. Bu golü anlatmaya kelimeler yetmez. Defans hatası bile diyemiyoruz.
Ceza alanında 4 Fenerli var ama 2 Sivaslı bomboş. En yakın Fenerbahçeliden 5-6 metre uzaktalar, tam bir konsantrasyon eksikliği hatası. İşte bu dakikadan sonra tüm takımda inanılmaz bir stres başladı.
Belki de seyreden milyonlarca Fenerbahçeli de 'Acaba yine mi?' diyorlardı ki sahneye Selçuk ve Sivas'ın kalecisi Korcan çıktı! Selçuk şutunu çekti, sert değildi, kimseye çarpmadı ve Korcan'ın bacaklarının yanından kaleye gitti. Bu 41. dakikada gelen gol maçın ilk kırılma anı. Çünkü bu golle Fenerbahçe devreye galip giriyor ve ikinci yarıdaki tüm stratejisini değiştiriyordu.
Yeni Malatyaspor maçı bitmiş, soyunma odasına ölüm sessizliği çökmüştü. Aykut Kocaman futbolculara dönerek, “Bu geceyi bana yaşattığınız için hepinize teşekkür ediyorum. Futbol hayatım boyunca hiç bu kadar kötü bir anım olmamıştı” dedi.
Fenerbahçe, iki şampiyonluk bıraktığı geçmişteki Denizlispor ve Trabzonspor maçları nedeniyle; durumun bir ara 1-1, 3-2 ve 4-3’e gelmesiyle “Gene mi?” stresi yaşadı.
Oysa Fenerbahçe maç boyunca inanılmaz goller kaçırıyordu. İşin tuhafı, mazideki o malum maçlarda da böyle olmuştu. Tarih, gene tekerrür mü edecekti? Üstelik bunu bekleyenler de vardı.
Aslında, Fenerbahçe’nin oyununa bakıldığında; futbolcuların üzerinde bu atmosferin getirdiği olağanüstü bir baskı gözlenmiyordu. Fenerbahçeliler soğukkanlılıklarını başarıyla korudular.
Bu tür hayati maçların kritik ve gizli golcüsü Selçuk; gene uzaktan sert bir şutla yapacağını yaptı.
Lige başladığımızdan beri hep söyledim: "Bu ligin iki şampiyonuvar" diye. Biri Fenerbahçe, diğeri Trabzonspor.
Ben Selçuk Yula olarak bu iki takımı birbirinden ayırmıyorum. Fenerbahçe kupayı aldı.
Sarı-lacivertli taraftarlar seviniyor.
Trabzonspor taraftarları da kupayı almış gibi sevinsinler.
Çünkü gol farkı ile şampiyon olmanın ne olduğunu en iyi ben bilirim.
Merak edenler 1984-85 sezonundaki Beşiktaş ile Fenerbahçe'nin kafa kafaya götürdüğü ligin sonunda ipi gol farkıyla göğüslediğimizi görsün.
Dün akşamki maç için herhalde benden teknik-taktik olaylarını okumak istemiyorsunuzdur.
Sivas'ın muhteşem mücadelesi daha önceki Bucaspor ve Kardemir Karabük'ün muhteşem mücadeleleri Fenerbahçe'nin şampiyonluğunu taçlandıran mücadeleler.
Hepsini de tebrik ediyorum.
Keşke Sivasspor dün ortaya koyduğu mücadeleyi küme düşmemek için daha önceki maçlarda da yapabilseydi.
[page_end]
Yüksel Aytuğ (Fotomaç):
Maçta "çilingir" yine Alex'ti. Daha 7. dakika oynanırken, adeta vücudunun her uzvu futbol oynamak için yaratılmış olan Brezilyalı, şahane bir topuk pasıyla vatandaşı Andre Santos'a gol pozisyonu hazırladı. Santos da enfes bir vuruşla golü atıp, pasın hakkını verdi.
Sivasspor'un Navratil ile kazandığı beraberlik golü ise Fenerbahçe defansının "gaflet" anına denk geldi. Bırakın Fenerbahçe'yi, bu golü amatör ligde yiyecek takım sayısı bile son derece azdır.
İlk yarıda Niang, Alex ve Stoch ile en az 4 gol pozisyonunu cömertçe harcayan Fenerbahçe, adeta kendi kendini strese soktu. Ama ikinci yarının başında "terapist" Alex yeniden sahne aldı ve şahane frikik golüyle takımını bu yıl bilmem kaçıncı kez bunalımdan çıkardı.
Alex'in Türk vatandaşlığına geçtikten sonra hangi ismi alacağı tartışıladursun, şu anda yeni doğacak oğluna Alex ismini vermek isteyen kim bilir kaç Fenerbahçeli baba vardır...
Gürcan Bilgiç (Sabah):
Fenerbahçeliler iki kere mutlular... Sadece şampiyonluğu değil, Aykut Kocaman gibi geleceği kurgulayacak bir kahramanı da kazandılar. Önce gollerin kralıydı, sonra adamın... Şimdi gönüllerin de efendisi. Hiçbir Fenerbahçeli'nin vazgeçemeyeceği efendilik şövalyesi. Savaşan takımı yaratan, Alex'i yeniden programlayan, koşmayanı-çalışmayanı yanında oturtan bir fenomendir artık Aykut Kocaman...
Sivas'taki gol düellosu içinde dengede kalmak, kontrolü yitirmemek adına en kritik kararın da sahibi. İlk yarı takımı rakip ceza alanına taşıyan Stoch'u çıkartıp, Baroni ile 'depremin' de önüne geçti. 'Orta saha benimse, maç benimdir' diye düşündü. Bu şampiyonluk Türkiye'de futbol tercihlerini yeniden yazdıracak. Artık başkanların taktik verme dönemi bitecek. Profesyonellerin kurgulayacağı, programlayacağı, planlayacağı takımları görmeye başlayacağız. Futbolcuya dayalı düzenin maçlık, takım olmanın ise şampiyonluk çözümü olduğunu anlayacağız. Bu şampiyonluk yeni düzenin başlangıcıdır.
Bağış Erten (Radikal):
Samuel Beckett’in en ünlü sözüdür: “Hep denedin, hep yenildin. Olsun gene dene, gene yenil. Ama daha iyi yenil.” Dün akşam bu sözün gereğini fazlasıyla yerine getiren iki takım çıktı sahaya. Fakat sadece biri kazanacaktı. Ama bu, ikisinin de ‘daha çok’ çalıştığı, “daha iyi’ oynadığı ve ‘daha fazla’ istediği gerçeğini değiştirmedi. Bugün Fenerbahçe’yi alkışlıyoruz. Ama bu alkışların bir anlamı olması için Trabzonspor’u da takdir etmek gerekiyor. Fenerbahçe şampiyon olabildiyse, 18’de 17 yaptıysa, Sarı-Lacivertliler olmadık bir iş başardıysa bunu en çok Bordo-Mavililere borçludur.
Şimdi “Fenerbahçe’ye övgü”ye geçebiliriz. Kabul edelim, Fenerbahçe bu sezon saha içinde müthiş bir karakter gösterdi. Son maçta da durum farklı değildi. Bazı anlarda paniklemiş gibi görünseler de, daha önce iki kez bu aşamada kaybetmenin olgunluğuyla toparlamayı bildiler ve şampiyonluğa ulaştılar. Çekirgenin de bir sıçrama haddi var ne de olsa!
[page_end]
Gürkan Kubilay (Fotomaç):
2. yarıda Stoch'un çıkıp Baroni'nin girmesi demek Aykut hocanın ''Ben orta alanda kalabalık olup, oyunu kontrol ederim'' anlamı taşıyordu ve doğru olandı. Bu taktikte Alex önde tek adam olup, topu tutan adam oluyor, Niang'da orta sahanın soluna geçiyordu.
Sivas'ın ilk yarıdaki temposunu 2. yarıda göstermesi imkansızdı. Orta alandan gelen her Fenerli oyuncu Sivas için tehlike idi. Emre'nin aldığı faulu, Alex gole çevirince artık Fener'in en iyi yaptığı işi yapıp, topu ayağında tutuyor, çok pas yapıyor, bu paslarla da rakibin direnci iyice kırılıyordu. Derken Erman'ın muhteşem şutu maçı yeniden başlatıyordu. Bu tür gollerin arkası önemlidir. Yobo'nun, Emre'nin bilinçli ortasına kafası ise bilinçli bir organizasyonun eseri idi.
Trabzon bu sene seyretmekten en çok zevk aldığım iki takımdan biri idi. Ama 21 Şubat'ta Beşiktaş maçı sonrası yazımda, Fener ciddi puan farkı ile geride iken ''FENER ŞAMPİYON OLACAK '' diye yazan 'tek spor yazarı olarak' o günden bu yana bana ''hayal gördüğüme dair '' eleştiriyi yapanları saygıyla selamlarken Fener'in anasının ak sütü gibi helal olan, itiraz edeni olamayacak bu şampiyonluğu nedeni ile tüm camiayı tebrik ediyorum...
Hakkı Yalçın (Takvim):
Maçın 30 ve 35. Dakikaları arasında Fenerbahçe'nin harcadığı çok net pozisyonlar var. "Tarih yazmaya giden bir takıma talih de gerekiyor" dedim.
Talih denince akla gelen ilk isim Selçuk Şahin...
Kaleci Korcan'ın talihsizliğine inat, beklenen gole imzasını attı.
İkinci yarı Alex'in serenadı ve Fenerbahçeli futbolcuların sahadaki görkemi.
Sonuç olarak...
İki kez bu şansı tepmekten sanık olanlar, dün gece gökyüzüne ayak bastılar.
Ve sarı lacivert bir pankart astılar yıldızlara.
"Şampiyon Fenerbahçe..."
Levent Tüzemen (Sabah):
Fenerbahçe camiasının şampiyonluğunu kutluyor ve devler liginde başarılar diliyorum. Fenerbahçe'nin kazandığı bu çok önemli şampiyonlukta şeref kürsüsünün en üstüne öncelikle Başkan Aziz Yıldırım'ı, kaptan Alex'i, Emre'yi ve özellikle Gökhan Gönül'ü koyuyorum. Bu arada ikinci yarıda tek beraberlik alan Fenerbahçe'nin hocası Aykut'u Kocaman'ı takımını hem yarışa ortak olmasını sağladığından, hem yarattığı mükemmel takım ruhundan, hem de sarı-lacivertli kulübün tarihine "Şampiyonluk yaşayan ve yaşatan ikinci Türk teknik direktör" olarak geçmesinden dolayı alkışlıyorum.
Ayrıca; şampiyonluk yarışını yılmadan, inatla sürdüren, taraflı tarafsız herkesin "gönüllerin şampiyonu" dediği Trabzonspor'u da Fenerbahçe ile birlikte bizlere yaşattıkları nefes nefese mücadeleden dolayı kucaklıyorum.
Şampiyon Fenerbahçe'nin Sivas'taki maçı öncelikle psikolojik açıdan zor geçti. Futbolcuların stresli olmaları çok doğaldı. Çünkü iki kez şampiyonluğu son haftada kaybettiklerinden dolayı futbolcuların kafaları maç boyu rahat değildi. Tedirginlikten çok basit pas hataları yaptılar. Maçın gol düellosu geçmesinin nedeni tamamen stresti. Oysa Niang'la, Stoch'la, Alex'le rahat gol yapabilecekleri ve maçı erken koparabilecekleri pozisyonları harcadılar.[page_end]
Kemal Belgin (Türkiye):
F.Bahçe’nin bu sezon ki, nefes nefese süren yarışı şampiyonluk apoletiyle tamamlamasındaki aslan payı Aykut Hoca‘nındır.
Tabii ki, sahada ter döken oyuncuların da ayırım yapmaksızın haklarını teslim edelim. Peki, aslan payı neden Aykut Hoca‘nın? Son 5-6 sezondur öne doğru ancak ikinci vitesle çıkan F.Bahçe’nin Niang, Dia ve Stoch‘la bu durgunluğunu şimdilik üç buçukuncu vitese çıkaran transfer doğrusu Aykut Hoca‘ya aittir. Öyle ya, bu üç yeninin Türkiye’de kimler oldukları ve nitelikleri-niceliklerini bilen kaç kişi vardı ki?
Devam edelim, yukarıda sözünü ettiğim ikinci vites oyunun baş mimarı Alex‘i “Ya benim düşüncelerime gelirsin ya da kenarda durursun” uygulamasıyla 1955 yılı anlayışından hiç olmazsa 1980 yılına getiren de yine Aykut Hoca‘dır.
F.Bahçe’nin özellikle ikinci yarıda vitesini yukarıda sözünü ettiğim çizgiye taşıyışı galibiyetler serisinin altındaki en sağlam gerçektir.
Zeki Çol (Zaman):
Evet şampiyon Fenerbahçe. Ligin ikinci yarısında ortaya koyduğu imrenilecek performansı, 17 maçta yalnızca 2 puan kaybeden ve tarihe geçecek bir başarı öyküsünü takım birlikteliğiyle resmeden Fenerbahçe. Ben bu başarı öyküsünde Aykut Kocaman'a ayrı bir sayfa açılmasından yanayım. Lig başladığında kendi oyuncusunun bile dudak büküp itişmeye girdiği, ilk yarı bitiminde çoğu F.Bahçeli'nin 'olmuyor, yapamıyor' dediği, ama duruşuyla, tutarlılığıyla, bilgisi, becerisi ve hepsinden önemlisi adamlığıyla F.Bahçe'yi sabırlı bir uğraşın ardından takım yapan ve zafere taşıyan Aykut Kocaman'a o sayfada yalnızca takdir değil, hak ettiği saygının sunulmasına taraftarım.
Ziya Şengül (Star):
Tebrikler Fenerbahçe.. Bu şampiyonluk ananızın ak sütü gibi helal olsun.. Bir sezon boyunca kar kış yağmur demeden mücadele eden futbolcuların emeklerinin karşılığıdır bu şampiyonluk. Tüm futbolcuları alnından öpüyor ve kutluyorum..
Fenerbahçe’yi kutlarken bir paragraf da Trabzonspor’a açmak isterim.. Evet onlar ligi ikinci sırada bitirdiler ama başarılarını takdir etmek lazım.. Beşiktaş ve Galatasaray’ın milyonlarca dolar harcayıp kurdukları kadrolarla ne yaptıkları ortada.. Bu nedenle mütevazı kadrosuyla Bordo-Mavili takımın buralara kadar gelmesini alkışlamak gerekir.. Bence Bordo-Mavili taraftarlar takımlarını bağırlarına basmalı...
Yazarlar Fener'in şampiyonluğunu yazdı
Fenerbahçe'nin 18. şampiyonluğuna ulaşmasını köşelerinde değerlendiren spor yazarları şunları kaleme aldılar...
