Trabzonspor geçen hafta Ankaraspor’la uzay boşluğunda oynadığı maçı 3-0 kazanıp puanını 18 yapmıştı. Ortada psikolojik olarak gerçekçi bir sebep olmasa da puan ve iki haftalık dinlenme ligte yeni bir çıkış için neden bileşkeleriydi. Buna karşın Beşiktaş hem zihinsel hem de fiziksel olarak dağınıklık sinyalleri veriyordu.

Beşiktaş oyuna 0-0 lık barış skorundan muhafazakar fizik kondisyon hesaplı başladı.
Mustafa Denizli’nin kafası berrak olmamalı ki hemen önümüzde üç yedek oyuncusuna ısınmaları için talimat verdi. Trabzonspor ilk yarıda iyi bir oyun ortaya koydu. Ama yakaladığı onca pozisyonu değerlendirememesinin matematiksel anlamı ‘’0’’ den ibaretti. Bu durumda sorulması gereken soru neden? Sanırım sorunun cevabı Trabzonspor forvetlerinin enternasyonal anlamda soğuk becerilerinin yeterli düzeyde olmaması ve son yıllarda Avrupa kupalarında tökezleyen Trabzonspor’un bu türden bir deneyim için bir türlü milat başlatılamaması. Diğer bir faktör ise milli takımlardaki mevkilerin İstanbul takımları için rehabilitasyon merkezi olarak kullanılması ve bu şansın Gökhan Ünal dahil bir çok Trabzonsporlu futbolcuya tanınmaması. Ama bütün bu anlattıklarım Trabzonspor forvetlerinin Trabzon şehrine karşı olan sorumluluklarında zerre tolerans gösterdiğim anlamına gelmez.

Trabzonspor ilk yarıda Beşiktaş defansını göbekten delmeye çalıştı. Hücum eksenindeki oynamalarla net gol pozisyonları da buldu. Gabriç’le soldan etkili ataklar da denedi. Ama bu durum futbolun içine iyi ve kötü kavramlarını koyan bir kitle için oldukça yanıltıcıydı. Futbol içinde pozitif ve negatif bir çok alt unsuru barındıran hangisinin işe yarar bir sonuç türeteceği öngörülemeyen ‘’futbolsuzluğu’’ da içinde barındıran oldukça mekanik bir oyundur. Beşiktaş ilk yarıda futbolun pozitif yönünde Avni Aker’de herhangi bir senaryo yazmayı denemedi. O kadar ki ne Tabata’nın zebra formalı bir takımı ileri sürecek bir direnişi ne de Fars mantığında görünen Mustafa Denizli’nin böyle bir arzusu vardı.

Şükür ki devre arasındaki kolbastıdan horona geçiş ruhumuzdaki savrukluğu biraz ritme soktu.. İkinci yarı Beşiktaş’ın görüntüdeki niyeti oyundan çok Yusuf’la skorda kaçmaktı. Colman topu ayağına bulaştırdı, Ernst çerçeveye bakmadan vurduğunda sanırım sahanın neresinde olduğunun farkındaydı. Trabzonspor için sorunlar neredeyse kalıtsal bir hal almış. Tek vuruş yoksunu Gökhan Ünal, iyi niyetine rağmen yetenekleri belli Umut Bulut.. Trabzonspor’un yanlardan yaptığı ortalar sürekli Beşiktaş’ın paradında kaldı. Engin ve Alanzinho takviyesi de yerindeydi. Ama iş ofanstaki personelin ‘’işlem hacmi’’nde..

Maalesef oyundaki birçok faktörü pozitif anlamda kontrol etmesine rağmen Trabzonspor yakaladığı birçok pozisyona rağmen maçtan mağlubiyetle ayrıldı. Böylesine bir maçta bunca net pozisyonu değerlendiremeden mağlup olmanın tek açıklaması uluslararası deneyim eksikliğidir. Bu eksikliğin ise orta boy orta Avrupa ülkesi oyuncularının ortalarıyla kapanamayacağı çok açıktır.

Artık Gökhan Ünal Trabzonspor’da VI. Pierre Henry olmadığını, golcülüğün tek vuruşluk bir iş olduğunu, Trabzonspor taraftarının sahada içindeki şeytanı ortaya çıkarmayan futbolcuya tahammülü olmadığını geçte olsa anlamalıdır. Anlamadığım şey ise Engin Baytar için bazı taraftarların protestosu ve Tayfun Cora için hala Rus işi
hara-hura yakıştırmaları.. Maalesef seyircinin ‘’yönetim istifa’’ talebine katılamayacağım. Ama yukarıya ‘’ sayın majesteleri taraftarımız acı çekiyor..’’ bilgisini ulaştırabilirim. Şayet adına şans denilen şeyi transfer etmek gibi bir olanağı olsaydı eminim yönetim bunun bir yöntemini de bulurdu. Ha ille de Trabzonspor’un yönetsel anlamda kısa vadeli bir sorununun olduğunu düşünüyorsanız yönetiminizi oluşturursunuz, projelerinizi hazırlarsınız, kongre de aday olursunuz, delegeyi ikna edersiniz, kazanırsınız ve herkes sizi tebrik eder.. Artık proje çağında kitlesel mızmızlıklara da pek fazla şans tanınmıyor efendiler.

Sonuçta tekerlememiz aynı; ‘’ Şimdi çelik lalelere bakıp ağlama zamanı değil, sadece
sebeplerini derin derin düşünme zamanı..’’ Hakem Kuddusi Müftüoğlu’na gelince eminim herhangi bir iddiasız maçta adalet meleği kesilirler. Ama Trabzonspor lehine düdüklerde bu kadar vazelinli düdük üç büyükler lehine iştahlı düdük çalan tiplerden sonsuza kadar nefret edeceğim bir vakıadır.

Son bir şeyde şu protokol tribünü önündeki makam araçlarının alan işgaline.. Eski
Alman başbakanı Helmut Kohl’ün Bundesliga’da başbakan iken yürüyerek maça gittiği bir dünyada, vali, emniyet müdürü ve adını sanını bilmediğim bir sürü bürokrat ve teknokratın protokol halkası içine makam aracıyla dalmasını 1982 Anayasası'ndaki eşitlik açısından lütfen birisi açıklasın.

METİN KONDEL / TRABZONSPOR TARAFTARI