Sevgili İNTERNETSPOR dostları, sitede yer alan ve her biri diğerinden değerli yazar arkadaşların bazılarının yazıları ve onlara gönderilen yorumların bir bölümü, inanın artık vücut kimyamı bozmaya başladı.

Taktir edersiniz ki, insan yazı yazdığı sitedeki diğer arkadaşlarının makalelerini de okur ve içinden yorumlar. Doğal olarak ben de bu eylemi yapıyor ve tüm dostların yazı ve yorumlarını, noktasına virgülüne kadar değerlendiriyorum.

Bazı yazar ve yorumcu arkadaşların, tatlı sert esprileri ya da, bir anlamdaki dokundurmalarına söylenecek bir şey yok tabi ki. Ancak, bazı satır ve paragrafların, toplumun siyasi ve ekonomik anlamda zaten bir zemberek gibi gerilmiş olan ruh halini infilak ettirdiği düşüncesindeyim.

Hemen altını çizeyim, bireysel olarak hiç kimseyi hedef alan bir düşünceye sahip değilim bu noktayı belirtirken. Benim amacım sadece ve sadece gerginliğin tırmanmasına neden olmama çabası.

Peki, ne yaparsak bu gerginlik tırmanmaz. Çok basit; Yazdıklarımızı  sayfaya atmadan önce son bir kez kontrol edip, tuttuğumuz takımın taraftarı dışındaki sporsever kitleyi anlamsız germemek ve de gönderilen yorumların ahlaki boyutları zorlamamasına dikkat ederek.

İşin aslına bakarsak, bu işin altında biraz da reyting kaygısı yatıyor. Eğer dikkat ediyorsanız, bu tür gerginlik içeren yazılar çok daha fazla okunup, yorumlanıyor. Bunun aksine davranış biçimi belirleyenler ise, bazıları tarafından, ‘fikirsizlikle’ ya da ‘yönsüzlükle’ nitelendiriliyor.

Şu noktayı da belirmekte yarar var. Tanıyanlarınız bilir; Bu mesleğin aklınıza gelebilen her noktasında yıllarını geçirmiş birisiyim. Reyting kaygım hiç olmadı. Bundan sonra da olacağını sanmıyorum. Biliyorum ki, İNTERNETSPOR tutkunları, sitede yer alan her yazıyı okuyor. Bu anlamda bir sıkıntı yok. Tek sıkıntı, yukarıda belirttiğim gibi, tartışmayla kavgayı, espriyle hakareti, taraf olmakla taraftar olmayı birbirine karıştırmak.

Dilerseniz biraz açalım…

Daha önce de bu cümleyi bir yazımda dile getirmiştim: “Herkes gibi spor yazarı olan kişinin de gönül verdiği bir renk, bir takım vardır. Bu gönül vermişlik o kişiyi, o takımın tarafı yapabilir, ancak taraftarı yapamaz.” Bu cümleme ek olarak da, “Bir spor yazarı bir müsabaka ya da spor olayına yazı yazıp yorum getirecekse, sahadaki aktiviteye Kırmızı Beyaz bir gözlükle bakmalıdır” demiştim Neden mi; topluma bir şeyler veren, yazan çizen, tanınan takip edilen insanlar bir anlamda o toplumu maniple ede insanlardan sayılır. Bu etkileşim içindeki insanlar, gönül verdikleri renk ve camialarının körü körüne savunuculuğunu yapmamalıdırlar.

Bu facianın en son örneğini Ercan Saatçi, Metin Özülkü olayında yaşamadık mı?

Bu arada, objektif olma adına, çok belirgin ögelerin üzerinden atlamayı da, meslek etiği adına doğru bulmadığımın altını çizeyim. Bu durumu bir başla deyişle, şöyle tanımlamak ta mümkün. Sporun içindeki tüm unsurların ortak paydası, ‘Fanatizm’ denen felaketin içine düşmemek olmalıdır. Çok uzun yıllardır, yazdığım gazete, yaptığım TV programları ve halen sürdürmekte olduğum radyo programında da bu olguyu hep haykırdım; “Lütfen Fanatik …..’li olmak yerine, sağlam, sıkı ve gerçek anlamda bir …..’li olalım. Çünkü toplum biliminde Fanatizm terörizme giden yolun son istasyonlarından biridir”

(Her ne kadar bu ülkede Fanatik kelimesini ismine taşımış bir spor gazetesi olsa bile…)

Eskilerin sıkça kullandığı ve benim de çok beğendiğim bir deyim var. “Herkes kapısının önünü süpürse, kent tertemiz olur.” Şimdi biliyorum birçok İNTERNETSPOR dostu, yazarı çizeri yorumcusu, yazının daha ortalarında aklından, “Ama onlar da şöyle şöyle, böyle böyle diyorlar. Onlar bunu yapmasa ben de yapmam.”

Evet belki de haklısınız bu düşüncenizde. Ancak ne olur canım siz bir olgunluk ve erdem gösterin ve görmezlikten gelin. Belki bu davranışınız o kişiyi de sizin gibi düşündürmeye itecektir. Ne yani olamaz mı?

Olur dostlar olur. Hem de bal gibi olur.

Birinin bir başkasını, itelemesi, başkalaştırması, onu soyutlaması, kime ve ne yarar getirmiş ki bu ana kadar. Üzerinde yaşadığımız dünyaya baktığımızda, zaten yeteri kadar gerginlik görebiliyoruz. Bu durumun bir de spora taşınmasına ne gerek var ki.

Toplumların kucaklaşmasında tarih boyu hep ilk sırayı almıştır spor.

İşte size bir örnek; Çok değil, daha yakın bir geçmişte, İngiltere ile Arjantin’i karşı karşıya getiren Falkland Adaları sorunu nedeniyle, iki ülke savaş noktasına gelmedi mi? Bu ortam bir futbol maçıyla mutlu sona ulaşmadı mı? İngiltere ile Arjantin karşı karşıya geldikleri Milli maçta sergiledikleri tabloyla aradaki buzları eritmediler mi?

(!)

Neyse, bir kez daha yinelemek istiyorum. Tatlı kızdırmalar, hafiften dala basmalar, rekabetin ve o rekabette elde edilen zaferin sevinç tezahürü mutlaka olacaktır, hatta olmalıdır da. Ancak, bu işi bir üslup çerçevesinde yapmak da mümkün kuşkusuz.

Sanırım ne demek istediğimi anlatabildim.

Haaa, son olarak; Bu yazı nedeniyle benim için aklınızdan geçireceğiniz tüm düşüncelere de saygılı olduğumun altını çiziyor sevgilerimi sunuyorum.

Hoşçakalın…