Trabzonspor teknik direktörü sayın Broos’un son açıklamaları Türk gazetelerinde yayınlanınca Trabzon’da bir anlamda yer yerinden oynadı.  Herkes bu hoca ne yapmak istiyor deyip gelince hesap sorarız havasına girdi.  Broos geldi ve açıklamalarını birde Trabzonspor’un tercumanı ile yaptı.  Açıklamalarında söylediği konuların aslında pek önemi olmadığı ortaya çıktı.  Yanlız, kendisi ile ilgili bir sözü var ki bence Trabzonspor’un bu sezon için bitişini belgeledi.

Sayın Broos diyor ki baskı altında olmamak imkansız.  Normal karşılıyorum ama bazen çok  ileri gidiyorlar.  Ya Broos bu ülkenin büyük takımlarından birisini çalıştırdığının farkında değil yada hayatında hiç büyük takım çalıştırmamış.  Trabzonspor gibi her zaman zirveye oynayan ve arkasında milyonlarca taraftarı olan takımların beraberliğe bile tahammülleri olmadığını nasıl bilmez.

Bu tip takımlarda baskı olması çok normaldir.  Bu ülkeye Halilhodziç’ler, Del Bosque’ler ve Aragones’ler de geldiler ve onlarda saha sonuçlarından dolayı çok baskı gördüler.  Fakat, hiç birisinin çıkıp bu baskıdan bunaldığını yada canını sıktığını söylediğini görmedik.  Büyük bir takımın teknik direktörüysen bu tip baskıların seni yıldırması bir yana kafanda soru işaretine bile sebep olmaması lazım.  Sayın Broos kafasındaki soru işaretlerinden o kadar bunalmışki körlere yol göstermeye kalkıyor.  Büyük teknik adam inanmadığı kadroyu sahaya sürmez, süremez, sürmemelidir. 

Bence sayın Broos Trabzon kenti ile Trabzonspor camiasının aynı şeyler olduğu yanılgısına düşmüş.  Trabzon şehir olarak küçük olabilir ama Trabzonspor camiası cok büyüktür. Son söyleşisinde de zaten hep Trabzon’daki yaşam hakkında yorumlar yapmış.  Yabancı teknik adamlar yada genel anlamda teknik adamların çabuk değiştiğinden yakınmış. Türkiye’de büyük takımlardaki teknik adam dönüşümü çok yüksektir. Bir bir gerçek ama bu gerçeği sayın Broos Turkiye’ye gelmeden önce çok iyi biliyordu çünki onu buraya getiren Urbain Breams ona gerekli bilgileri fazlası ile vermiştir. 

Merak edip son 30 yıldır Türkiye’deki büyük takımların değiştirdiği teknik adam sayılarını bir araştırdım.  Sonuç tabiki pek iç açıcı değil.

TS: 34 toplam, 10’u yabancı

FB: 35 toplam, 22’si yabancı

GS: 21 toplam, 14’ü yabancı

BJK: 2o toplam, 13 ü yabancı

*

Yani yukarıdaki statistiğe bakarsak bütün büyük takımların çok teknik adam değişikliğine gittiklerini görürüz.  Yanlız, rakamlara bakılınca Trabzonspor’da görev yapan yabançi teknik adamların sayısı oransal olarak diğer takımlardan daha az. Yani yabancı teknik adam mezarlığı olma ihtimali yok.  Bu konuda Fenerbahçe en ileride ne yazık ki.  Bu statistiği oluştururken dikkatimi çeken gercek ise bu takımların şampiyonluklarını teknik direktör konusunda istikrarı yakaladıkları zamanlarda aldıklarıdır.  Bu noktada sayın Broos tabiki haklıdır ama bu sistemi değiştirmek onun işi değildir.  Yada değiştirmek istiyorsa izlemesi gereken yol bu değildir. Eger Trabzonspor’un teknik adam değişikliklerini azaltmasını istiyor ise hem kimse ile yüz göz olmayacak hemde takımı oynattığı ile çoğunluğu memnun edecek.   Baskı var deyip ağlamak ile bu gerçekleşmez.

Son olarak sporumuzda tekrar hortlayan şiddet unsuruna dokunmak istiyorum.  Türkiye’de her alanda olduğu gibi sporda da  şiddet vardır.  Bu çok üzülecek bir durum olmakla beraber çözülebilecek bir sorundur.  Yanlız bu sorunun çözülebilmesi için şu anki yönetici profilinin değişmesi gerekmektedir.  Türkiye’deki yönetici profili stadyumdaki yada kale arkasındaki taraftar ile paralellik içermektedir.  Bu profil sebebi ile yöneticiler şiddet konusunda sadece mağdur olduklarında yakınırlar.  Bir kaç ay önce kendi sahasında rakibine yaptığı haraketin aynısı kendisine yapılınca zıvanadan çıkmaları bunun en büyük göstergesi.  Henüz taze olduğu için size iki örnek vereyim.  Bundan bir kaç ay önce Fenerbahçe-Efes Pilsen basketbol maçında olanlar ile bu haftaki Galatasaray – Fenerbahçe maçında olanlar çok benzerdir.  Yanlız bu haftaki olayın kahramanının kadın oluşu gerçekten dibe vuruşumuzun belgesidir. Benzer olarak, Galatasaray’ın 5 maç aldığı GS-FB maçı ile bu seneki FB-GS maçında olanlar da benzer durumlardır.  Sonuçta az yada çok her iki durumda şiddet içermektedir.  Işin üzücü tarafı herkesin şiddet yapanın karşı taraf olduğunun ispatının (aslında iddia demek lazım) peşinde olmasıdır.  Yöneticiler işi öyle noktalara getiriyorlar ki bir yönetici çıkıp ”özür dilemeyeceğiz” diyebiliyor ve bu yöneticiye hiçbir şey olmuyor. Maçta hakemin kafasına dikiş atılıyor, ”olur böyle şeyler” deniyor.  Yani büyük takımların sahasında olan olaylara hep daha toleranslı yaklaşılıyor. 

Büyükler içerisinde bu konuda en çok kıyak çekilen camialarda Fenerbahçe ve Galatasaray camiaları oluyor.  Beşiktaş ve Trabzonspor da GS ve FB kadar olmasa da şiddet konusunda kayırılıyorlar. Burada hiç kimse yok şu maç sonrası bize şu ceza verildi falan gibi saçmalıklara girmesin.   Vicdanınız ile başbaşa kalıp düşünün gerçeği szide göreceksiniz.    Benzer olaylar bir Anadolu takımının sahasında olsun en ağır cezalar veriliyor.  Bunun en son örnekleri Diyarbakır ve Gaziantep’e verilen cezalarıdır.  Sonuç itibari ile futboldaki şiddet canavarını el birliği ile büyük takımların yöneticileri ve onların kuklası federasyonlar yaratmıştır.  İşin trajikomik tarafı artık o canavarın sahibine de zarar vermeye başlamasıdır. Tabi bu şiddete katkısı olanlar içerisinde olan spor yazarlarımızı da unutmayalım.  Bu konuda sayın Erden AKTOĞU arkadaşımız gerekenleri yazdı.  Artık herkesin sorumluluk alma vakti geldi de geçti bile. Biraz dikkat.  Bu konularda çiş yarışı yapmanın hiç kimseye yararı olmayacaktır. Bu iki zencinin hangimiz daha karayız kavgasına benzer ki akıl dışıdır.

Geçen dönem ki federasyon reklamında dediği gibi: LÜTFEN!!!!

Sevgiyle kalın.

*Bu bilgiler takımlarımızın resmi internet sitelerinden hesaplanmıştır.